آمار برخورد هواپیماهای مسافربری و بدون سرنشین

تمامی هواپیماهای بدون سرنشین می بایست به اینترنت متصل باشند

اگر بنا به دلایلی فکر می کنید که نبود قانونی برای کنترل فعالیت هواپیماهای بدون سرنشین چندان مهم نیست پس حتما این مطلب را بخوانید.

2015-08-26_001344

طبق اطلاعاتی که روزنامه Washington post از داده های سازمان اداره هوانوردی فدرال (FAA) به دست آورده است ، تنها در سال 2015 چیزی حدود 700 مورد صحنه برخورد نزدیک بین هواپیماهای بدون سرنشین و هواپیما های مسافربری رخ داده که میتوانسته منجر به حوادثی ناگوار شود. تنها بیش از 70 مورد از این برخورد های نزدیک بین تاریخ های 10ام تا 26ام مرداد بوده اند.

یک سری از مقامات دولتی به طورت ناشناس این اطلاعات را به روزنامه Washington post رسانده اند چون با پنهان کاری هایی که سازمان FAA در این زمینه انجام می دهد مخالف هستند.گزارشات نشان می دهد که FAA از انتشار اخبار مربوط به این حوادث سر باز زده است.

این مقدار 700 برخورد نزدیک بین هواپیما های مسافربری و هواپیما های بدون سرنشین، حدودا سه برابر تعداد رخداد همین حوادث در سال 2014 می باشد.

هواپیما های بدون سرنشین قانونا نمی توانند بالاتر از 400 فوت یا نزدیک تر از 5 مایلی فرودگاه ها پرواز کنند ، ولی بیشتر اوقات FAA از اعمال صحیح این قوانین عاجز است.

با این حال که هنوز تصادفی بین یک هواپیمای مسافربری و یک هواپیمای بدون سرنشین رخ نداده است ، خیلی دور از ذهن نیست که به همین زودی ها شاید رخ دادن حوادثی جبران ناپذیر باشیم. برخورد پرندگان با هواپیما های مسافربری می تواند باعث خرابی و یا سقوط آن ها شود، همان طور که در سال 2009 و در پرونده “معجزه در هادسون” شاهد آن بودیم، پس می شود تصور کرد که یک هواپیمای بدون سرنشین بتواند خسارتی در همین مقیاس یا حتی بدتر را رقم بزند.

مشکل این است که هواپیما های بدون سرنشین یا UAV ها در حال حاضر تقریبا به هیچ وجه قابل ردیابی نیستند. آن ها با رادار ها قابل ردیابی نبوده و همچنین خیلی از آن ها دارای دستگاه هایی که مکان آن ها را مشخص کند نیز نیستند. همچنین دستگیر کردن افراد خاطی هم که کنترل دستگاه را دارند نیز غیر ممکن است چون اکثرا این دستگاه ها را از راه دور کنترل می کنند.

بیشترین کاری که برای ایجاد یک سیستم عملی برای مقابله با این مشکلات از طرف ناسا و چند موسسه خصوصی دیگر مانند Verizon و Amazon انجام شده اند و خود FAA در هیچ کدام از آن ها نقشی ایفا نکرده است.

بیشترین روش های ارائه و پیاده سازی شده برای جلوگیری از این مشکلات به نوعی از فناوری Geofencing ( برنامه های کامپیوتری که با استفاده از GPS یا شناسایی فرکانس های رادیویی ( RFID ) موقعیت جغرافیایی یک وسیله الکترنیکی مشخص می شود ) در سطوح مختلف استفاده کرده اند. با استفاده از این روش تمامی هواپیماهای بدون سرنشین می بایست به اینترنت متصل باشند و بدین طریق بعضی از مناطق به طور کامل برای آن ها محدودیت گذاری شده و از پرواز آن ها در این مناطق جلوگیری می شود. همچنین هواپیما های بدون سرنشین می بایست توسط یک آژانس مرکزی اداره کننده ثبت نام شوند.

اما مشکل روش هایی که توسط NASAوVerizon و Amazonارائه شده اند این است که تمام هواپیما های بدون سرنشین قابلیت اتصال به اینترنت را ندارند ، پس هواپیما های بدون سرنشین قدیمی می بایست تعمیرات اساسی شوند و یا این که به طور کلی از دور خارج شده و توقیف شوند. البته روش Geofencing نمی تواند جلوی افراد خاطی را برای ورود و پرواز در مناطق ممنوعه بگیرد، ولی می تواند شروعی برای سر و سامان دادن به این اوضاع ناراحت کننده باشد.

mashable