همه چیز در رابطه با آلرژی غذایی

تقریبا هر شخصی در نقطه‎ای از زمان ممکن است نسبت به یک غذا آلرژی داشته باشد یا آن را نتواند تحمل کند

افراد گاهی اوقات نسبت به چیزی که می‎خورند واکنش ناخوشایندی نشان می‎دهند و به این فکر می‎افتند که آیا آلرژی به آن غذا دارند یا خیر. از هر 3 نفر، یک نفر می‎گوید که یا دارای آلرژی غذایی هستند یا آن‎ها رژیم غذایی خانوادگی را تغییر می‎دهند چون عضوی از خانواده مشکوک به داشتن آلرژی غذایی است. ولی تنها 5% کودکان از نظر بالینی ثابت شده است که نسبت به غذاها آلرژی دارند. در نوجوانان و بزرگسالان، آلرژی‎های غذایی در حدود 4% کل جمعیت آن‎ها رخ می‎دهد.

photolibrary_rf_photo_of_child_having_allergic_reaction_0

این تفاوت بین شیوع ثابت شده‎ی آلرژی غذایی و آنچه که عموم تصور می‎کنند تا حدی به علت واکنش‎هایی است که به جای اینکه آلرژی به غذا باشد، “عدم تحمل کردن غذا” می‎باشد. یک آلرژی غذایی، یا حساسیت بیش از حد، یک پاسخ غیر عادی به غذایی است که توسط سیستم ایمنی این پاسخ تحریک شده است. سیستم ایمنی مسئول علایم بروز عدم تحمل کردن غذا نیست، حتی اگر این علایم مشابه با علایم آلرژی غذایی باشد.

به عنوان مثال، آلرژی داشتن نسبت به شیر با قادر به هضم کردن آن متفاوت است که علت دومی می‎تواند یقینا به علت عدم تحمل لاکتوز باشد.

بی نهایت مهم است افرادی که نسبت به غذاها آلرژی دارند شناسایی شوند چون شناسایی آن‎‎ها کمک به جلوگیری از واکنش‎‎های آلرژیک نسبت به غذا می شود، واکنش‎هایی که میتوانند باعث بروز بیماری‎های وخیم شوند و حتی در بعضی موارد کشنده باشند.

نحوه‎ی عمل آلرژی‎های غذایی چطور است؟

آلرژی‎های غذایی دارای دو ویژگی از پاسخ‎های سیستم ایمنی بدن می‎باشند. یکی از آن‎ها تولید ایمنوگلوبین (IgE) می‎باشد، یک نوع پروتئین که در جریان خون در گردش است. دیگر ماست سل (سلول ماست) است، یک نوع سلول خاص که در تمامی بافت‎های بدن موجود است ولی در مناطقی از بدن که نواحی متداول واکنش‎‎های آلرژیک می‎باشد، بیشتر دیده می‎شوند از جمله بینی، گلو، شش‎ها، پوست و مسیر معدی روده‎ای.

بعضی افراد مستعد به داشتن یک قابلیت بازدارندگی هستند که به واسطه‎ی آن حتی علیه چیز بی خطری نظیر غذا IgE در بدن آن‎ها شکل می‎گیرد. به طور کلی، چنین افرادی در خانواده‎هایی هستند که در بین آن‎ها داشتن آلرژی متداول است، نه ضرورتا آلرژی‎های غذایی بلکه ممکن است شاید تب یونجه، آسم یا کهیر باشد. شخصی که پدر و مادری مبتلا به آلرژی دارد بیشتر احتمال این را دارد که مستعد آلرژی‎های غذایی  به نسبت فردی باشد که دارای یک پدر یا مادر مبتلا به آلرژی است.

قبل از بروز یک واکنش آلرژیک، شخصی که مستعد به تشکیل IgE نسبت به غذاها است ابتدا باید در معرض آن غذا قرار بگیرد. به دنبال هضم این غذا، سلول های خاصی برای تشکیل دادن igE در مقادیر بزرگ تحریک می‎شوند. IgE سپس آزاد می شود و به سطح ماست سل‎ها متصل می شود. بار دیگری که این فرد آن غذا را بخورد، غذا با IgE خاص قرار گرفته روی سطح ماست سل‎ها تعامل برقرار می کند و سلول‎ها برای آزاد سازی مواد شیمیایی نظیر هیستامین برانگیخته می‎شوند. بسته به بافتی که در آن آن‎ها آزاد می‎شوند، این مواد شیمیایی باعث می‎شوند فرد علایم مختلفی در رابطه با آلرژی غذایی داشته باشد. اگر ماست سل‎ها مواد شیمیایی را در گوش‎ها، بینی یا گلو آزاد کنند، فرد ممکن است در دهان خود خارشی را احساس کند یا مشکل تنفسی یا فرو بردن غذا داشته باشد. اگر ماست سل‎های تحت تاثیر گرفته در مسیر معدی روده‎ای باشند، درد شکمی فرد را فرا می‎گیرد، یا اسهال یا استفراغ به دنبال آن رخ می‎دهد. مواد شیمیایی که توسط ماست سل‎های پوست آزاد می‎شوند از طرف دیگر می‎توانند باعث بروز کهیر شوند.

c52679fc201daae1450fbf4529fc903a

آلرژن‎های غذایی (قطعات غذایی که مسئول رخ دادن یک واکنش آلرژیک هستند) پروتئین‎هایی هستند که در غذا وجود دارند و به طور معمول بواسطه‎ی گرمای پخت و پز یا توسط اسید‎های معده یا آنزیم‎هایی که غذا را هضم می‎کنند، تجزیه نمی‎شوند. در نتیجه، آن‎‎ها در طول مسیر معدی روده‎ای زنده می‎مانند، وارد جریان خون شده و به ارگان‎های هدف می‎روند و باعث بروز واکنش‎‎های آلرژیک در سرتاسر بدن می‎شوند.

فرآیند پیچیده‎ی هضم بر زمان دهی و موقعیت واکنش‎های آلرژیک تاثیر می‎گذارد. به عنوان مثال اگر افراد نسبت به یک غذای خاص آلرژی دارند، آن‎ها ممکن است ابتدا خارش در دهان خود را به دنبال خوردن آن غذا تجربه کنند. بعد از اینکه غذا در معده هضم می‎شوند، علایم شکی نظیر استفراغ، اسهال یا درد نیز ممکن است شروع شوند. زمانی که آلرژن‎های غذایی وارد جریان خون می‎شوند و در امتداد آن حرکت می‎کنند، ممکن است باعث افتی در فشار خون شوند. به دنبال رسیدن آلرژ‎ن‎ها به پوست، آن‎‎ها باعث بروز اگزما و کهیر می‎شوند، یا زمانی که به شش‎ها برسند، ممکن است باعث گرفتگی مجاری تنفسی شوند. تمامی این‎ها در عرض چند دقیقه تا یک ساعت رخ می‎دهند.

چه آلرژی‎های غذایی بیشتر از بقیه متداول هستند؟

در بزرگسالان، متداول ترین آلرژی‎های غذایی شامل موارد زیر می شود:

  • بادام زمینی (بقولاتی که یکی از غذاهای مهم برای بروز آنافیلاکسی شدید است، یعنی یک افت شدید در فشار خود که اگر سریعا تحت مراقبت قرار نگیرد می‎تواند کشنده باشد).
  • مغزجات درختی نظیر گردو
  • نرم تنان نظیر میگو، لابستر، خرچنگ
  • شیر
  • تخم مرغ

در کودکان، الگوی آلرژی به غذا به نوعی متفاوت است. متداول ترین آلرژن‎های غذایی که باعث مشکل در کودکان می‎شوند عبارتند از تخم مرغ، شیر و بادام زمینی. بزرگسالان معمولا آلرژی‎شان را از دست نمی‎دهند، ولی کودکان می‎توانند به دنبال رشد آن‎ها را از دست بدهند. احتمال اینکه کودکان به دنبال رشد آلرژی نسبت به شیر، تخم مرغ یا سویا را از دست بدهند نسبت به بادام زمینی، ماهی یا میگو، بیشتر است.

غذاهایی که نسبت به آن کودکان یا بزرگسالان واکنش نشان می‎دهند، غذاهایی هستند که اغلب اوقات آن‎‎‎ها را می‎خورند. به عنوان مثال در ژاپن، آلرژی به برنج بسیار شایع است. در اسکاندیناوی، آلرژی به ماهی کد (codfish) بسیار متداول است.

635348271459095927

آلرژی‎های غذایی از نوع واکنش متقاطع

اگر شخصی نسبت به یک غذای خاص واکنش آلرژیک کشنده‎ای داشته باشد، دکتر با بیمار برای اجتناب از غذا‎های مشابهی که ممکن است باعث بروز این واکنش شوند، مشورت می کند. به عنوان مثال، اگر شخصی دارای پیشینه‎ی آلرژی به میگو باشد، آزمایشات به طور معمول نشان خواهند داد که آن شخص نه تنها به میگو بلکه سایر نرم تنان نظیر خرچنگ، ماهی کد یا لابستر نیز آلرژی دارد. چنین چیزی cross-reactivity (واکنش متقاطع )نامیده می شود.

مسال جالب دیگری از واکنش متقاطع در افرادی رخ می‎دهد که به ابروسیا (ragweed) به شدت حساس هستند. در طول فصل گرده افشانی ابروسیا، این افراد گاهی اوقات متوجه می‎شوند که زمان خوردن خربزه، بویژه طالبی، در دهان خود به نحوی احساس خارش می‎کنند که به آسانی نمی‎توانند میوه‎ی مذکور را بخورند. به طور مشابه، افرادی که دارای آلرژی به گرده فشانی درخت فان دارند، ممکن است نسبت به پوست سیب حساسیت داشته باشند. چنین چیزی سندروم آلرژی خوراکی (oral allergy syndrome) نامیده می شود.

تشخیص تمایزی (افتراقی) برای آلرژی‎های غذایی

یک تشخیص تمایزی به معنی تشخیص دادن این است که یک آلرژی غذایی ناشی از عدم تحمل کردن یک غذا است یا بیماری دیگری دخیل می‎باشد.

اگر بیماری به مطب پزشک برود و بگویید “من فکر می‎کنم که آلرژی غذایی دارم”، دکتر باید لیستی از احتمالاتی که ممکن است منجر به آن علایم شود را در نظر بگیرد تا با آلرژی غذایی اشتباه گرفته نشود.

یک احتمال آلودگی غذا‎ها با میکروارگانیسم‎ها، نظیر یک باکتری و محصولات آن‎ها نظیر سموم است. گوشت آولده گاهی اوقات باعث بروز علایم مشابه با آلرژی غذایی می‎شوند در حالیکه واقعا چنین چیزی مسمویت غذایی است.

همچنین مواد طبیعی نیز وجود دارند، نظیر هیستامین، که می‎توانند در غذا قرار بگیرند و تحریک واکنش مشابهی با یک واکنش آلرژیک شوند. به عنوان مثال، هیستامین می‎تواند در پنیر، و در انواع خاصی از ماهی، بویژه ماهی خال مخالی و ماهی تن، بسیار زیاد باشد. در ماهی، اعتقاد بر این وجود دارد که هیستامین از آلودگی باکتریایی نشات گرفته است، بویژه در ماهی که به شیوه‎ی درستی فریزری نشده باشد. اگر شخصی یکی از این غذاهای دارای مقدار زیادی هیستامین را بخورد، آن شخص ممکن است دارای واکنشی باشد که به شدت مشابه با یک آلرژی غذایی به غذا است. این واکنش مسمومیت با هیستامین نامیده می شود.

دلیل دیگر عدم تحمل غذا که گاهی اوقات با آلرژی غذایی اشتباه گرفته می شود کمبود لاکتاز است، که همچنین به اسم عدم تحمل لاکتوزی نیز شناخته می شود. این عدم تحمل غذایی که متداول ترین نوع عدم تحمل غذا است حداقل از هر 10 نفر، یک نفر را تحت تاثیر خود قرار می‎دهد. لاکتاز آنزیمی است که در مسیر روده قرار دارد. این آنزیم، لاکتوز را تجزیه می کند، که در شیر و دیگر محصولات لبنی قرار دارد. اگر فردی به اندازه‎ی کافی لاکتاز در بدن خود نداشته باشد، بدن نمی‎تواند لاکتوز موجود در اکثر محصولات لبنی را تجزیه کنید. در عوض، لاکتوز توسط باکتری‎ها به کار گرفته می شود، گاز شکل می‎گیرد، و فرد نفخ، درد شکم و گاهی اوقات اسهال را تجربه می کند. یک سری تست‎های تشخیصی وجود دارد که در آن بیمار یک مقدار خاصی از لاکتوز را هضم می کند و سپس دکتر پاسخ بدن را با آنالیز یک نمونه‎ی خونی، بررسی می کند.

نوع دیگر از عدم تحمل غذا بروز دادن یک واکنش شدید نسبت به محصولات خاصی است که به غذا برای افزایش طعم، رنگ دادن با برای محافظت علیه رشد میکرو ارگانیسم‎ها اضافه می‎شوند. ترکیباتی که اکثرا در ارتباط با این واکنش‎‎های شدید قرار دارند و نباید با آلرژی غذایی اشتباه گرفته شوند عبارتند از رنگ زرد شماره‎‎ی 5، مونو سدیم گلوتامات و سولفیت‎ها. رنگ زرد شماره‎‎ی 5 می‎تواند باعث بروز کهیر شود، گرچه به ندرت دیده شده است این امر رخ دهد. مونو سدیم گلوتامات (MSG) یک طعم دهنده است و زمانی که در مقادیر زیادی استفاده شود، می‎تواند باعث سرخ شدن چهره، حس نوعی گرما، سر درد و فشار صورتی، درد قفسه‎ی سینه، یا احساس عدم وابستگی به بعضی از افراد، شود. این واکنش‎‎های گذرا به صورت بعد از خوردن مقدار زیادی از غذایی که به آن MSG اضافه شده است، رخ می‎دهند.

1394698170

سولفیت‎ها ممکن است به طور طبیعی در غذاها وجود داشته باشند یا برای افزایش تردی یا جلوگیری از رشد قارچ به آن‎ها اضافه شوند.

غلظت بالای سولفیت‎ها گاهی اوقات باعث بروز مشکلات برای افرادی دارای آسم شدید می شود. سولفیت‎ها می‎توانند باعث آزاد سازی گازی به اسم دی اکسید گوگرد شوند، که شخص مبتلا به آسم حین خوردن غذای سولفیت دار، به درون شش‎های خود فرو می‎برد. این امر باعث آزردگی شش‎ها می شود و می‎تواند باعث گرفتگی مجرای تنفسی فرد آسمی یعنی bronchospasm (یا گرفتگی و منقبض شدن شش‎ها) شود. چنین واکنش‎‎‎هایی باعث شده است که سازمان غذایی و دارویی آمریکا اسپری کردن سولفیت به روی میوه‎های تازه و سبزیجات به عنوان نگهدارنده‎ را منع کند. ولی هنوز در بعضی غذاها از آن‎ها استفاده می شود و به طور طبیعی در طول تخمیر به عنوان مثال تولید می‎شوند.

چندین نوع بیماری دیگر نیز وجود دارد که علایم مشابهی را با آلرژی‎های غذایی به اشتراک می‎گذارند نظیر زخم معده و سرطان مسیر معدی  رودهای. این ناهنجاری می‎توانند در ارتباط با استفراغ، اسهال، یا درد آزار دهنده‎ی شکمی باشد که که با خوردن بدتر می شود.

عدم تحمل کردن گلوتن در ارتباط با بیماری به اسم بیماری سلیاک یا آنتروپاتی حساسیت به گلوتن، باشد. دلیل رخ دادن آن یک واکنش غیر عادی سیستم ایمنی به گلوتن است، که ترکیبی از گندم و دیگر غلات به شمار می‎رود.

بعضی از افراد بعضی غذاها را بواسطه‎ی یک محرک روانی نمی‎توانند تحمل کنند. در این موارد، باید فرد مورد ارزیابی دقیق روانشناسی قرار گیرد تا حادثه‎ی ناخوشایندی که در زندگی او رخ داده است و اغلب کودکی است شناسایی شود، حادثه‎ای که در ارتباط با خوردن آن غذای خاص وجود دارد. خوردن آن غذا در سال‎های بعد، حتی به عنوان یک بزرگسال، باعث وجود علایمی می‎تواند شود که مشابه با آلرژی غذایی می‎باشند.

4

شناسایی آلرژی‎های غذایی

برای شناسایی یک آلرژی غذایی یک دکتر باید ابتدا تعیین کند که آیا بیمار نسبت به غذاهای خاصی واکنش شدیدی بروز می‎دهد یا خیر. این ارزیابی به کمک پیشینه‎ی دقیقی از بیمار، رژیم غذایی روزانه‎ی بیمار یا حذف یک غذا از رژیم غذایی، صورت می‎گیرد.

در بین روش‎های بالا، اولین تکنیک با ارزش ترین ‎آن‎ها است. دکتر با مریض خود ظنین به داشتن آلرژی غذایی است صحبت می کند و از پیشینه‎ی غذایی و زندگی او سوال می کند تا بتواند حقایقی را تشخیص دهد که در ارتباط با آلرژی غذایی قرار دهند.

دکتر سوال‎هایی نظیر موارد زیر می‎پرسد:

  • در چه زمانی این واکنش رخ داد؟ آیا واکنش سریع بود، معمولا یک ساعت بعد از خوردن آن غذا؟
  • آیا درمان آلرژی موفق آمیز بوده است؟ (آنتی هیستامین‎ها باید عواملی نظیر کهیر را به عنوان مثال اگر ریشه‎ی آن‎ها در آلرژی غذایی باشد، از بین ببرند.)
  • آیا این واکنش همیشه در ارتباط با غذای خاص رخ می‎دهد؟
  • آیا شخص دیگری نیز مریض شده است؟ به عنوان مثال، اگر شخصی که ماهی آلوده را خورده باشد، هر فرد دیگری که نیز آن ماهی را خورده باشد باید مریض شده باشد. در یک واکنش آلرژیک ولی، تنها فردی که نسبت به ماهی آلرژی دارد علایم آن را بروز می‎دهد.
  • قبل از بروز علایم فرد چه میزان از آن غذا مصرف کرده است؟ شدت واکنش بیمار گاهی اوقات بستگی به میزان غذایی دارد که آن فرد خورده است.
  • نحوه‎ی آماده سازی آن غذا چطور بوده است؟ بعضی افراد واکنش‎های شدید تنها نسبت به ماهی خوب پخته نشده یا خام دارد. پخت کامل ماهی آن آلرژن‎های موجود در ماهی که باعث بروز واکنش در افراد می شود را از بین می‎برد. اگر ماهی به طور کامل پخته شده باشد، آن‎ها می‎توانند بدون ترس بروز واکنش‎‎های آلرژیک، آنرا بخورند.
  • آیا در زمان بروز واکنش آلرژیک غذاهای دیگری هم خورده شده‎اند؟ بعضی غذاها ممکن است باعث به تاخیر انداختن هضم شوند و بنابراین شروع واکنش آلرژیک را نیز به تعویق اندازند.

گاهی اوقات شناسایی آلرژی غذایی تنها براساس تاریخچه‎ی فرد نمی‎تواند صورت گیرد. در این مورد، دکتر ممکن است از بیمار بخواهد برگردد و هر وعده‎ی غذایی و محتوای آنرا که خورده است چه واکنش داشته باشد چه خیر، ثبت کند. این امر در اختیار دکتر اطلاعات بیشتری قرار می‎دهد و اگر در رابطه با آن واکنش ثابت و همیشگی وجود داشته باشد مشخص می شود.

1

گام بعدی که بعضی از دکتر‎ها از آن استفاده می‎کنند حذف یک غذا از رژیم غذایی است. تحت دستور دکتر، بیمار غذایی که تصور می شود باعث بروز آلرژی می شود، نظیر تخم مرغ، حذف و غذای دیگری جایگزین آن می شود، در این جا به عنوان مثال یک منبع پروتئینی دیگر. اگر بیمار غذا را حذف و علایم نیز از بین بروند، دکتر تقریبا می‎تواند تشخیص خود را داشته باشد. اگر سپس بیمار غذا را (تحت دستور دکتر) بخورد و علایم برگردند، تشخیص تایید می شود. این تکنیک را گرچه اگر واکنش‎ها شدید هستند یا دایم ظاهر نمی‎شوند نمی‎توان استفاده کرد (که در این مورد بیمار نباید به خوردن آن غذا ادامه دهد).

همچنین راه دیگری که تصور می شود در تشخیص آلرژی‎های غذایی مفید باشد یک چالش غذای خوراکی است. اگر بیمار یا دکتر ترس از بروز واکنش شدیدی را دارند، غذای مورد نظر را می‎توان تحت استفاده از دارو مصرف کرد.

اگر پیشینه‎ی بیمار، رژیم غذایی یا برنامه‎ی حذف یک غذا از رژیم غذایی، یا چالش غذای خوراکی نشان از احتمال بروز یک آلرژی غذایی خاص را داشته باشد، دکتر می‎تواند سپس از آزمایش‎هایی برای ارزیابی دقیق تر یک پاسخ آلرژیک به غذا استفاده کند. یکی از این‎ها می‎تواند تست سوراخ کردن پوست به حالت خراش باشد، که در طول آن یک عصاره‎ی رقیق شده از غذا روی پوست پیشانی یا پشت قرار می‎گیرد. از میان آن قطره‎ی غذایی از طریق سوزن سوراخی در پوست ایجاد می شود و تورم یا سرخی آن بررسی می شود که می‎تواند نشان از یک واکنش آلرژیک موضعی داشته باشد.

تست‎هایی که بر روی پوست صورت میگیرند سریع، ساده و نسبتا ساده هستند، گرچه متخصصان پیشنهاد می‎کنند برای تشخیص آلرژی غذایی تنها به تست پوست اتکا نشود. یک بیمار می‎تواند نسبت به یک آلرژن غذایی تست پوست مثبتی نشان دهد بدون اینکه نسبت به آن غذا واکنش‎های آلرژیک را تجربه کند. یک دکتر تنها زمانی یک آلرژی غذایی را تشخیص می‎دهد که بیمار دارای یک تست مثبت پوست به یک آلرژن خاص است و پیشنه‎ی این واکنش‎ها بروز واکنش‎ نسبت به همان غذا را تایید می‎کنند.

در بیمارانی که به شدت علایم آلرژی را نشان می‎دهند و دارای واکنش‎های شدید آنافیلاکتی می‎باشند، تست پوست را نمی‎توان استفاده کرد چون ممکن است واکنش خطرناکی را تحریک کند. تست پوست را همچنین نمی‎توان در رابطه با بیماری که اگزمای گسترده‎ای دارند به کار برد.

برای این دسته از بیماران دکتر می‎تواند از تست‎های خون نظیر RAST یا ELISA استفاده کند. این تست‎ها حضور IgE‎های خاص غذایی را در خون بیماران بررسی می‎کنند. این تستها ممکن است هزینه‎ی بیشتری نسبت به تست‎های پوستی داشته باشند، و نتایج فورا ظاهر نمی‎شوند. در رابطه با تست پوست، تست‎های مثبت ضرورتا به معنی تشخیص قطعی نیستند.

روش نهایی که در رابطه با تشخیص آلرژی به کار گرفته می شود چالش غذایی double-blind است. این تست به عنوان “استاندارد طلایی” تست آلرژی شناخته شده است. غذاهای مختلفی، تعدادی از غذاهایی که تصور می شود القا کننده‎ی بروز واکنش آلرژیک هستند، هرکدام در یک کپسول مات مجزا قرار داده می‎شوند. از بیمار خواسته می شود یک کپسول را ببلعد و سپس مشاهده می شود اگر واکنشی رخ می‎دهد یا خیر. این فرآیند تا زمانی که تمامی کپسول‎ها بلعیده شود ادامه می‎یابد. در یک تست واقعی double-blind، دکتر نیز به اصطلاح “کور” است (کپسول توسط فرد پزشک دیگری ساخته شده است) بنابرانی نه بیمار نه دکتر نمی‎دانند کدام کپسول حاوی آلرژن می‎باشند.

مزیت چنین چالشی این است که اگر تنها به یک غذای مشکوک و نه دیگر غذاهای تست شده واکنش نشان دهد، تاییدی برای تشخیص به شمار می‎رود. اگر فردی دارای پیشینه‎ای از واکنش‎های شدید ولی باشد، نمی‎توان از این تست استفاده کرد. به علاوه، این آزمایش گران قیمت است چون اجرای آن زمان زیادی می‎برد و با این روش ارزیابی چندین آلرژی غذایی مشکل است.

در نتیجه، این چالش‎های خیلی زیاد به کار گرفته نمی‎شوند. این نوع آزمایش زمانی بسیار متداول به کار گرفته می شود که دکتر باور داشته باشد که واکنشی که فرد آن را توصیف می کند به دلیل وجود یک غذای خاص نیست و دکتر می‎خواهد مدرکی برای پشتیبانی از این فرضیه داشته باشد تا بواسطه‎ی آن تلاش‎های دیگری در رابطه با پیدا کردن دلیل واقعی آن واکنش داشته باشد.

924a64237438d906c9d2f14b48385f53

حداقل یک موقعیت که ممکن است به چیزی بیشتر از هضم ساده‎ی آلرژن غذا برای تحریک یک واکنش داشته باشد عبارت است از : آلرژی غذایی القا شده توسط ورزش.

افرادی که این واکنش را تجربه کرده‎اند قبل از ورزش یک غذای خاص را می‎خورند. به دنبال ورزش دمای بدن آن‎ها بالا می‎رود، بدن آن‎ها شروع به خارش می کند، سردردهای سبکی می‎گیرند و خیلی زود واکنش‎های آلرژیک نظیر کهیر و حتی آنافیلاکسی شروع می شود. علاج این نوع واکنش‎ها ساده است، چند ساعت قبل از ورزش آن غذای مشکوک خورده نشود.

درمان اصلی آلرژی‎های غذایی پرهیز‎های غذایی است. زمانی که یک بیمار و دکتر او غذایی که بیمار نسبت به آن حساس است را شناسایی کردند، غذا را باید از رژیم غذایی فرد حذف کرد. برای انجام این کار، بیمار باید لیست مواد تشکیل دهنده‎ی هر غذا را به صورت کامل و با جزییات بخواند تا بداند چه چیزی دارد می‎خورد. بسیاری از غذاهای آلرژی زا شامل بادام، تخم مرغ، شیر در غذاهایی ظاهر می‎شوند که یک فرد به صورت معمول از آن‎ها مصرف نمی کند. به عنوان مثال بادام زمینی اغلب اوقات به عنوان یک منبع پروتئینی استفاده می شود و از تخم مرغ در بعضی از سالاد‎ها استفاده می شود. طبق قوانین سازمان‎های دارویی و غذایی باید محتویات یک بسته‎ی غذایی روی آن به صورت برچسبی درج شود. افراد به دنبال با دقت خواندن برچسب‎ها می‎توانند از غذاهایی که نسبت به آن حساس هستند دوری کنند و یا می‎توانند از غذاهای پیش آماده‎ی رستوران‎ها اگر دارای موادی باشد که نسبت به آن آلرژی دارند، استفاده نکنند.

در افرادی که حساسیت بسیار شدیدی دارد، حتی مقدار فوق اندکی از یک آلرژن می‎تواند باعث بروز واکنش آلرژیک شود. افرادی که کمتر حساسیت داشته باشند ممکن است مقدار کمی از غذایی که نسبت به آن آلرژی دارند را تحمل کنند.

افرادی که دارای آلرژی شدید غذایی هستند باید برای داشتن رفتار مناسب زمانی که به صورت غیر عمد با آن ماده‎‎ی غذایی قرار می‎گیرند، آماده باشند.

allergy
حتی افرادی که چیز‎های زیادی نسبت به آنچه که نسبت به آن هستند، گاهی اوقات اشتباه می‎کنند. برای حفاظت از خودشان، افرادی که دارای واکنش‎‎های آنافیلاکسی نسبت به یک غذا هستند باید یک دستبند یا گردنبند هشدار پزشکی بر تن داشته باشند که آن‎ها نسبت به یک غذا آلرژی دارند و ممکن است در معرض واکنش‎های شدیدی قرار بگیرند. چنین افرادی باید همیشه دو سرنگ از آدرنالین را با خود داشته باشند که به تجویز دکترشان به دست آورده باشند و اگر فکر می‎کنند قرار است واکنش آلرژی نسبت به غذا را تجربه کنند، خود درمانی داشته باشند. ‎آن‎ها فورا باید با خواستن یک تیم پزشکی یا رفتن به یک مرکز پزشکی و بخش اورژانس، کمک درخواست کنند.

واکنش‎‎های آنافیلاکسی می‎توانند کشنده باشند حتی اگر با علایم خفیفی نظیر خارش دها و گلو یا ناراحتی مسیر معدی روده‎ای شروع شوند.

در رابطه با کودکان مبتلا به آلرژی‎های غذایی باید یک سری احتیاط‎های خاص شود

والدین یا کسانی که از کودکان مراقبت می‎کنند باید بدانند چطور از کودکان خود از غذاهایی که کودک آن‎ها نسبت به آن آلرژیک است محافظت کنند و چطور اگر کودک غذایی که نسبت به آن آلرژی دارد را مصرف کرد چه کاری انجام دهند، از جمله به کار گیری اپی نفرین. مدارس در صورت رخ دادن این دست مسائل باید برنامه‎هایی برای مقابله با هرگونه مورد اورژانسی داشته باشند.

چندین دارو وجود دارد که یک بیمار می‎تواند برای آرام سازی علایم آلرژی که قسمتی از یک واکنش آنافیلاکسی نباشد، مصرف کند. این دارو‎ها شامل آنتی هیستامین‎ها برای فرو نشاندن علایم معدی روده‎ای، کهیر یا عطسه و آبریزش بینی است.

Bronchodilator ها برای فرو نشاندن علایم مربوط به گرفتگی مجاری تنفسی یا علایم شبه آسم، مفید هستند.

این دارو‎ها بعد از اینکه فرد به صورت تصادفی غذایی که نسبت به آن آلرژی دارد را مصرف کرده است، خورده می‎شوند و  در جلوگیری از واکنش آلرژیک قبل از خوردن غذا، موثر نیستند. هیچ دارویی به هیچ شکلی را نمی‎توان قبل از خوردن یک غذای خاص مصرف کرد که بتواند به سهولت مانع بروز واکنش آلرژیک نسبت به آن غذا شود.

یک سری روش‎های درمانی تایید نشده که هنوز باید تحت بررسی قرار بگیرند برای آلرژی‎‏های غذایی وجود دارد. یکی از آنها شامل تزریق مقادیر اندکی از عصاره‎های غذایی که شخص نسبت به آن آلرژی دارد می شود. این تزریق به طور منظم و به صورت طولانی به فرد داده می شود تا به اصطلاح فرد نسبت به آن آلرژن غذایی “حساسیت زدایی” شود. محققان هنوز ثابت نکرده‎اند که تزریق‎هایی از این دست می‎توانند باعث فرو نشاندن آلرژی‎های غذایی شوند.

allergytext

آلرژی‎های غذایی در کودکان و نوزادان

آلرژی‎ نسبت به شیر و سویا به ویژه جزو آلرژی‎های غذایی متداول در نوزادان و کودکان جوان هستند. این آلرژی‎ها گاهی اوقات به شکل کهیر یا آسم ظاهر نمی‎شوند بلکه در عوض منجر به کولیک نوزادی، و شاید خون در مدفوع یا رشد ضعیف می‎شوند. نوزادان و کودکان تصویر می شود بویژه مستعد به این سندروم آلرژیک باشند که علت آن سیستم ایمنی و گوارشی آن‎ها است. آلرژی نسبت به سویا یا شیر در نوزادان در روز یا ماه‎های بعد از تولد ممکن است رخ دهد. گاهی اوقات یک پیشینه‎ی خانوادگی از آلرژی‎ها یا مشکلات تغذیه‎ای نیز وجود دارد. تصویر بالینی این کودکان، کودکی ناشاد و مبتلا به کولیک نوزادی است که ممکن است در شب به خوبی نخوابد. دکتر ،  آلرژی غذا را با تغییر اندک رژیم غذایی کودک تشخیص می‎دهد. خیلی کم، یک چالش غذایی به کار گرفته می شود.

اگر کودک شیر گاو مصرف می‎کند، دکتر ممکن است تغییر در نوع شیر را پیشنهاد کند یا منحصرا از شیر خود مادر استفاده کند.

اگر این تغییر باعث بروز واکنش‎های آلرژیک شود، برای کودک ممکن است از یک فرمول ابتدایی استفاده شود. این فرمول‎‎ها پروتئین‎های فرآورده (معمولا قند و آمینو اسید‎ها) هستند. در این مواد حتی  اگر آلرژنی وجود داشته باشد، مقدار آن اندک است. دکتر گاهی اوقات کورتیکواستروئیدها را برای درمان نوزادان مبتلا به آلرژی‎های شدید غذایی، تجویز می کند. خوشبختانه، معمولا با گذشت زمان این بیماری خاص معدی-روده‎ای علاج پیدا می کند و در طول چند سال اولیه‎ی زندگی خودش محو می شود.

منحصرا تغذیه‎ی کودک با شیر مادر (استفاده نکردن از تمامی مواد غذایی دیگر) برای 4 ماه ابتدایی از زندگی نوزاد به خاطر مزایای غیر قابل باوری که دارد، پیشنهاد می شود. هیچ گواه قطعی وجود ندارد که تغذیه با شیر مادر بعدا در زندگی نقش محفاظتی در جلوگیری از آلرژی‎های غذایی داشته باشد.

با آنکه بعضی از زنان باردار ممکن است امیدوار به این باشند که رژیم غذایی خودرا در طول بارداری یا در طول شیر دادن محدود کنند تا جلوی آلرژی‎های غذایی را در کودک خود بگیرند، متخصصان چنین چیزی را پیشنهاد نمی‎کنند و با آن موافق نیستند.

10756_639

مسائل مباحثه‎ای آلرژی غذایی

چندین ناهنجاری وجود دارد که بعضی از افراد فکر می‎کنند دلیل آن آلرژی‎های غذایی است، ولی گواه محکم و کافی در حال حاضر برای پشتیبانی از این ادعا وجود ندارد. چنین چیزی نیاز به بحث دارد، به عنوان مثال، اینکه سردردهای میگرنی می‎توانند به واسطه‎ی آلرژی‎های غذایی بروز کنند. مطالعاتی وجود دارد که نشان از این دارد که افرادی که استعداد ابتلا به میگرن را دارند ممکن است این سردردها به واسطه‎‎ی وجود هیستامین ‎ها در پنیر یا دیگر مواد موجود در غذا، تحریک و شروع شوند. مسئله‎ی مشکل تر این است که آیا آلرژی‎های غذایی واقعا باعث بروز میگرن در چنین افرادی می‎شوند یا خیر.

عملا هیچ مدرکی وجود ندارد که آرتریت روماتوئید یا استئوآرتریت‌ به واسطه‎ی بعضی ‎از غذاها تشدید می شود، با وجود اینکه بعضی‎ها چنین ادعایی ندارند. همچنین هیچ مدرکی وجود ندارد که آلرژی‎های غذایی می‎توانند باعث بروز ناهنجاری به اسم سندروم خستگی تنش آلرژیک شوند، که در افرادی که خسته، عصبی هستند و ممکن است مشکلاتی در رابطه با تمرکز داشته باشند یا سردرد دارند، دیده می شود.

آلرژی مغزی اصطلاحی است و در رابطه با افرادی به کار گرفته می شود که در رابطه با تمرکز مشکل دارند و مبتلا به سردرد به همراه مسائل دیگر هستند.

گاهی اوقات این امر به دگرانوله شدن ماست سل‎ها در مغز و نه در مکان دیگری از بدن، ربط داده می شود. هیچ مدرکی دال بر رخ دادن چنین سناریویی وجود ندارد و اکثر دکتر‎ها در حال حاضر آلرژی مغزی را به عنوان یک ناهنجاری شناسایی نمی‎کنند.

دیگر موضوعی که بحث به وجود می‎آورد بیماری محیطی است. در یک محیط به ظاهر تمیز، بعضی از افراد ممکن است مشکلات غیر خاصی نظیر مشکلات در رابطه با تمرکز، خستگی یا افسرگی داشته باشند. گاهی اوقات چنین چیزی به وجود مقدار اندکی از آلرژن‎ها یا توکسین‎ها در محیط نسبت داده می شود. هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد آلرژی‎های غذایی دلیل این مشکلات هستند.

بعضی از افراد بر این باور هستند که بیش فعالی در کودکان بواسطه‎ی آلرژی‎های غذایی به وجود می‎آید. ولی محققان متوجه شده‎اند که این ناهنجاری رفتاری در کودکان تنها گاهی اوقات مرتبط با اعتیاد‎‎های غذایی است و تنها زمانی که در آن زیاده روی شود، بروز می‎کنند. هیچ مدرکی دال بر این وجود ندارد که یک آلرژی غذایی واقعی می‎تواند فعالیت یک کودک را تحت تاثیر قرار دهد به جز این تئوری که اگر یک کودک خارش داشته باشد یا عطسه کند و خس خس صدا داشته باشد، آن کودک ممکن است دچار مشکل باشد و تعلیم او بنابراین بسیار مشکل تر است. همچنین، کودکانی که از دارو‎های آلرژی‎زا استفاده می‎کنند می‎توانند چرت زدن را در مدرسه یا خانه تجربه کنند.

یک تکنیک تشخیصی بحث برانگیز تست سیتوتوکسیتی (مسموم شدن سلول‎ها) است، که در آن یک آلرژن غذایی به نمونه‎ی خونی یک بیمار اضافه می شود.

یک تکنیسین سپس نمونه را زیر میکروسکوپ بررسی می کند تا ببیند که سلول‎های سفید خونی “مرده‎اند” یا خیر. دانشمندان این تکنیک را در چندین تحقیق ارزیابی کرده‎اند و از آن به عنوان راه تشخیصی موثری برای آلرژی‎های غذایی یاد نکرده‎اند.

روش مورد بحث دیگر اگر زیر پوست تزریق شود، چالش تحریک کننده‎ی زیرجلدی و اگر در زبان باشد زیر زبانی نامیده می شود.

در این روش، آلرژن غذای رقیق شده زیر زبان فردی تزریق می‎شود که حسی می کند به عنوان مثال آرتروز او به علت غذاها است. پزشک سپس از بیمار می‎پرسد که آیا آلرژن‎های غذایی علایمت آرتروز را در فرد تشدید کرده است یا خیر. در مطالعات بالینی، محققان ثابت نکرده‎اند که این روش می‎تواند به صورت موثر در تشخیص آلرژی‎های غذایی به کار گرفته شود.

ارزیابی کمپلکس ایمنی

ارزیابی کمپلکس ایمنی چیزی است که بر روی بیمارانی صورت می‎گیرد که مشکوک به داشتن آلرژی‎های غذایی هستند تا بررسی شود که آیا کمپلکس‎هایی از آنتی بادی‎‎های خاصی که به آلرژن غذایی در جریان خون متصل می‎شوند، وجود دارد یا خیر. گفته می شود که این کمپلکس‎های ایمنی مرتبط با آلرژی‎های غذایی می‎باشند. اما تشکیل چنین کمپلکس‎های ایمنی چیزی نیست که به صورت نرمال با هضم غذا رخ دهد، و یا هر فردی که دارای میزان حساسیت کافی باشد و مورد تست قرار گرفته باشد، دارای آن‎ها باشد. تا به امروز، هیچکس به طور قعطی نشان نداده است که این تست مرتبط با آلرژی‎های غذایی است.

تست ارزیابی زیرکلاس IgG

تست دیگر ارزیابی زیرکلاس IgG است، که در آن بویژه به دنبال انواع خاصی از آنتی بادی‎های IgG گشته می شود. مجددا، هیچ مدرکی که  نشان دهد چنین روشی در تشخیص آلرژی غذایی موثر است، وجود ندارد.

90sgml44jg32b5vkgxzc

درمان‎‎های بحث برانگیز آلرژی غذایی

درمان‎‎های بحث برانگیز آلرژی غذایی شامل قرار دادن یک محلول رقیق از غذای خاصی زیر زبان به مدت نیم ساعت قبل از اینکه آن غذا را بخورد می شود. چنین چیزی تلاشی است که برای “خنثی سازی” اثر در معرض گیری بعدا آن غذا با بدن صورت می‎گیرد، غذایی که بیمار عقیده دارد آلرژی ایجاد می کند. نتیجه‎ی یک مطالعه‎ی بالینی که با دقت بالایی صورت گرفته است، نشان می‎‎دهد که این روش در جلوگیری از واکنش آلرژیک موثر نیست.

خلاصه‎ی بخش آلرژی‎های غذایی

آلرژی‎های غذایی بواسطه‎ی واکنش‎های ایمنولوژیک نسبت به غذاها بوجود می‎آیند. در واقع چندین بیماری مجزا در این بخش قرار می‎گیرد، و یک تعداد از غذاها می‎‎توانند باعث بروز این مشکلات شوند.

بعد از اینکه فرد نسبت به داشتن آلرژی به یک غذا شک می کند، یک ارزیابی پزشکی برای مدیریت صحیح آن انجام می‎پذیرد. درمان معمولا برپایه‎ی دوری از آن غذا به دنبال شناسایی آن است. افرادی که مبتلا به آلرژی‎های غذایی هستند باید در رابطه با آن‎‎ها دانش لازم را داشته باشند و بدانند چطور با آن‎ها به دنبال بروز برخورد کنند، و باید با دکتر خود همکاری کنند.

 

منبع : webmd